Welkom

Op de website van Factor70.nl Hét platform voor de 70+ vrouw van nu.

Regio

Wil je de landelijke of regionale rubrieken bekijken? Kies rechtsbovenin de gewenste regio.

Zoeken

Kun je iets niet vinden? Zoek dan met de knop onderin.

Veel leesplezier

Wil je graag op de hoogte worden gehouden? Schrijf je dan in voor de nieuwsbrief.

door Machteld van Soest

Oek de Jong: Zwarte schuur

De hoofdpersoon in het nieuwste boek van Oek de Jong heet Maris Coppoolse, een prachtige naam voor een interessante fictieve figuur die overtuigend tot leven wordt gewekt in ‘Zwarte schuur’. Een geweldig goed boek: voor mij beslist het beste boek van 2019. Maris, een gevoelige en teruggetrokken jongen, groeit op in Zeeland. Als hij veertien is, doet zich een noodlottig ongeluk voor dat zijn leven gaat bepalen en waar hij een bijtend schuldgevoel aan overhoudt. Hij is een begaafd tekenaar en schilder: aan zijn werk wordt zelfs een expositie in het Stedelijk Museum in Amsterdam gewijd.

Deze complexe psychologische roman vertelt het verhaal van Maris. In zijn leven ontmoet hij een groot aantal vrouwen die allemaal een onuitwisbare invloed op hem hebben. Ten eerste zijn moeder, en Matty, zijn eerste vriendinnetje en het meisje van het ongeval. Maar ook zijn vrouw Fran, en zijn stiefdochter Stan zijn van invloed. Zijn vriendinnen confronteren hem met wat er is gebeurd in de zwarte schuur en zijn daarmee van invloed op hoe hij zich verhoudt tot zijn schuldgevoel. Blokkades in zijn creativiteit hebben te maken met het ongeluk en worden beïnvloed door de ontmoetingen met de vrouwen in zijn leven.

In het vierde deel van het boek gaat hij met zijn vrouw naar La Gomera. Hun huwelijk verkeert in een crisis. Op het eiland ontmoet hij Albertine. Deze raadselachtige figuur, die sterk doet denken aan Mathilde Willink, heeft voor hem de uitstraling van een muze en doet hem denken aan Matty. De linten aan haar bloes herinneren hem aan het touw bij het ongeluk. De aanwezigheid van Albertine helpt hem zijn schuldgevoel weg te wassen, de gebeurtenissen symbolisch af te ronden en uit de impasse in zijn leven en in zijn huwelijk te komen.

De Jongs taal is prachtig, en de beelden zijn sterk. We konden ons de schilderijen zo voorstellen, alsof we in het Stedelijk waren geweest. Het boek leest als een trein door de prettige taal en de rijke beelden, en het is nog een spannend boek ook.

Na de bespreking van ‘Zwarte schuur’ lazen we samen het onderstaande gedicht van Gerrit Achterberg. In het werk van deze dichter komt vaak een gestorven geliefde voor, een figuur waar de dichter zich nog steeds sterk mee verbonden voelt. Het is interessant om iets over het leven van Achterberg op te zoeken. Het gedicht is op internet niet te vinden, daarom vind je het hieronder.

Hallucinatie

De schemer tekent u ten voeten uit.

Namiddag liet u binnen en begon

het lange sleepnet van de horizon

samen te trekken voor de vensterruit.

Te midden van het grijs, donkere buit,

die niet meer aan de ban ontkomen kon,

wandelt gij heen en weer op het gazon,

beslissing nemend zonder vast besluit.

Een steenworp verder, in de werklijkheid,

luistert het grint of het u vrijgeleidt.

De avond houdt om uwentwil zich dood.

Alleen het tuinhek draait op zijn scharnier.

en laat de deuren open van de tijd.

De afstand tussen ons is maar een kier,

ter elfder uur, die nooit helemaal sloot.

-

In dit gedicht ziet de ‘ik’ in een hallucinatie bij het vallen van de avond een figuur op het gras heen en weer lopen. Er is geen geluid te horen. Vooral de laatste strofe vonden we ontroerend: de gestorvenen blijven altijd aanwezig in het leven van de levenden.

Machteld van Soest

machteldvansoest@gmail.com

Gelderland