Welkom

Op de website van Factor70.nl Hét platform voor de 70+ vrouw van nu.

Regio

Wil je de landelijke of regionale rubrieken bekijken? Kies rechtsbovenin de gewenste regio.

Zoeken

Kun je iets niet vinden? Zoek dan met de knop onderin.

Veel leesplezier

Wil je graag op de hoogte worden gehouden? Schrijf je dan in voor de nieuwsbrief.

door Machteld van Soest

Renate Dorrestein: Reddende engel

Wie het werk van Renate Dorrestein kent, weet dat er in haar boeken bizarre gebeurtenissen kunnen plaatsvinden, dat fantasie een grote rol speelt, en dat het verhaal zal draaien om gezinnen en dan vooral de kinderen in die gezinnen. Ook in Reddende engel is dit het geval. Het gaat hier om Dorresteins allerlaatste roman: in mei van dit jaar is deze grote schrijfster helaas gestorven. Een enorm verlies voor de Nederlandse literatuur. Gelukkig hebben we met deze laatste roman toch nog een pareltje in handen.

Renate Dorrestein schrijft boeken die passen in de traditie van de gothic novel, een genre dat we vooral uit Engeland kennen. Schrijvers als Emily en Charlotte Brontë, Daphne du Maurier beoefenden dit genre in respectievelijk Woeste hoogte, Jane Eyre en Rebecca. Ook Hella Haasse schreef gothic novels. Je kunt het genre typeren als een romantische, literaire griezelroman, waarin mysterieuze gebeurtenissen plaatsvinden, vaak in een raadselachtig huis, in een geïsoleerde omgeving. Zo zou je dit boek ook moeten lezen. Vergelijk het met een schilderij van Willink: ook daar zie je door de lichtval en de onderwerpen een vertekend beeld van de werkelijkheid.

In Reddende engel worden we door Dorrestein meegenomen naar Limburg, waar de hoofdpersoon Sabine terechtkomt in een oude hoeve die bewoond wordt door twee zusjes, hun vader en hun grootmoeder. We krijgen al snel in de gaten dat er in dit huis iets vreemds is gebeurd, en dat dat geheim moet blijven voor iedereen, en dus ook voor Sabine. Dan worden twee verhaallijnen ingenieus met elkaar verweven: Sabines verhaal en het verhaal van het gezin.

Sabines persoonlijk leven staat op z’n kop: ze is net verlaten door haar man Vincent. Hij heeft gekozen voor een groen blaadje, een twintig jaar jongere studente, een bambi, zoals Dorrestein haar noemt. Sabine vraagt zich af hoe het zit met haar verleden en haar herinneringen, toen ze nog met Vincent samen was. Op p. 39 verzucht Sabine: ‘Wat blijft er van je eigen geschiedenis over als je niet meer bestaat in die van een ander?.’ Een prachtige vondst van Dorrestein vind ik in dit verband het beroep van Sabine: zij noemt zichzelf ‘erfgoedspecialiste’, zij zoekt historische woonplekken, waar een bed-and-breakfast zou kunnen worden gestart.

In de mysterieuze boerenhoeve waar ze terecht komt, werpt ze zich op als een reddende engel. De twee zusjes Maddy en Livia bewaken het familiegeheim, waar Sabine, en dus ook de lezer, in de loop van het verhaal achter komt. Er is een moord gepleegd op huisgenote Alicia. Alicia was ook een bambi, die niet alleen de heer des huizes, maar ook alle mannen van het dorp het hoofd op hol heeft gebracht. Maar wie heeft Alicia vermoord? Sabine logeert in de kamer van Alicia, en kijkt in haar (gebroken) spiegel. Interessant hoe hier de twee verhaallijnen samenkomen, en verbonden worden met het verhaal van Alice in Wonderland.

In de loop van het verhaal komen we erachter dat het gezin van Maddy en Livia, hun vader en grootmoeder, een gesloten systeem is. Het familiegeheim, het verhaal van de moord op Alicia, moet bewaard blijven, en de prijs daarvoor is hoog. De jongste van de familie wordt door de anderen als de dader aangemerkt, omdat zij door haar jonge leeftijd niet gestraft kan worden. Zij geven haar medicijnen die haar geheugen vertroebelen. Wie de echte dader is, is daardoor onbelangrijk geworden. Zo zijn het de kinderen die de rekening betalen. Zij zijn overgeleverd aan de keuzes die de volwassenen voor hen maken. Liefhebbers van Dorresteins romans herkennen hierin een van de centrale thema’s in haar oeuvre.

Er gebeuren bizarre dingen in Reddende engel. Je zou je bijvoorbeeld kunnen afvragen waarom Sabine in de kelder opgesloten moet worden. Maar later begrijpen we dat Livia met haar vader in Sabine's auto het huis ontvlucht, en dat er zo wellicht een tweede moord wordt beraamd om het familiegeheim te bewaren.

Zo vallen alle puzzelstukjes in elkaar. Dorresteins humoristische stijl, de vakkundige spanningsopbouw en de psychologische diepgang zorgen voor veel leesplezier bij dit boek.

In onze leeskring sloten we de bespreking van dit boek af met het lezen van een gedicht van Hans Lodeizen: ‘je hebt me alleen gelaten maar ik heb het je al vergeven.’ Dit gedicht gaat over verlaten worden en het verwerken daarvan.

Volgende keer: Foon, van Marente de Moor.

Machteld van Soest

Gelderland