Welkom

Op de website van Factor70.nl Hét platform voor de 70+ vrouw van nu.

Regio

Wil je de landelijke of regionale rubrieken bekijken? Kies rechtsbovenin de gewenste regio.

Zoeken

Kun je iets niet vinden? Zoek dan met de knop onderin.

Veel leesplezier

Wil je graag op de hoogte worden gehouden? Schrijf je dan in voor de nieuwsbrief.

door Bettie van Veen

Joan Didion: Blauwe nachten

Factor70 heeft een inzending gekregen van Bettie van Veen. Zij heeft met haar leesclub een boek besproken waarover de meningen verdeeld waren. Hieronder Betties bevindingen.

‘Blauwe nachten’ gaat over een adoptiemoeder die rouwt over de dood van haar dochter.

Toen ik het boek voor het eerst las, liet ik mij bekoren door de betoverende beschrijving van het glamoureuze schrijversechtpaar dat het beeldschone meisje Quintana adopteert. De uitspraken van dit vroegwijze meisje, bijvoorbeeld: ‘kinderen met bloemenkransen hoeven geen jas aan’, een zin die ze uitspreekt bij haar aankomst op Hawaii, namen mij voor het meisje in. De adoptiefouders zijn beiden scenarioschrijver en zij zijn in staat om van elke gebeurtenis een mooie scène te maken. De korte hoofdstukken leiden je naar filmsets, chique restaurants en grote jachten. De namen die in Hollywood waarschijnlijk wel heel bekend zullen zijn, zeiden mij niets, met uitzondering van die van Vanessa Redgrave. Maar dat stoorde mij niet. De vruchtbaarheidspogingen en de adoptieprocedure worden in een bijzin afgehandeld. De adoptieprocedure bij de rechtbank wordt nauwelijks beschreven, maar wel wordt verteld hoe de obers zich verdrongen rond het mooie meisje in het restaurant dat ze na afloop van het proces bezochten.

Aan de hand van herinneringen en voorwerpen vraagt de adoptiemoeder zich af of ze het goed heeft gedaan. Het schrijven van dit boek is een onderdeel van haar rouwproces. Het en passant vermelden dat ze bij een bepaalde gebeurtenis een Chanel-pakje droeg, deed mij glimlachen.

Voor de voorbereiding van de bespreking met de leesclub las ik het boek opnieuw en daarbij vielen mij opeens heel andere passages op. Bijvoorbeeld dat het meisje een lijstje van uitspraken van haar moeder had gemaakt: ‘poets je tanden, borstel je haar, stil, ik ben aan het werk’. De moeder vertelt trots dat Quintana via roomservice haar favoriete snacks kon bestellen. Maar dan realiseer je je ineens dat het geadopteerde meisje alleen op de hotelkamer zat, terwijl haar ouders werkten. De eerste keer had ik ook over de achteloze mededeling heen gelezen dat Quintana een borderliner was en ook nog manisch depressief. Steeds meer begon het tot mij door te dringen dat het eigenlijk afschuwelijk was hoe deze moeder een kind adopteerde terwijl ze daar eigenlijk geen tijd voor had.

Is nu de conclusie dat het geen goed boek is? Nee, ik blijf het prachtig vinden. Didions beroemdste zin is: ‘we vertellen onszelf verhalen om te kunnen leven’. Een dat is precies wat ze in dit boek doet.

Bettie van Veen

Heb je ook iets bijzonders gelezen en wil je erover vertellen? Mail je leeservaring naar machteldvansoest@gmail.com.

Landelijk