Welkom

Op de website van Factor70.nl Hét platform voor de 70+ vrouw van nu.

Regio

Wil je de landelijke of regionale rubrieken bekijken? Kies rechtsbovenin de gewenste regio.

Zoeken

Kun je iets niet vinden? Zoek dan met de knop onderin.

Veel leesplezier

Wil je graag op de hoogte worden gehouden? Schrijf je dan in voor de nieuwsbrief.

Ineke Swanevelt

Ineke Swanevelt (76) geboren in hartje oorlog, hartje Rotterdam, wil als kind al naar het toneel. Als 20-jarige studeert ze af aan de Amsterdamse toneelschool. Na een korte carrière bij de Nederlandse Comedie verblijft ze drie decennia met haar man in het buitenland. Sinds twee jaar is ze weduwe na 44 jaar gelukkig samen zijn. Ze pakt haar leven weer op, als actrice. Daarnaast is schrijven haar grote passie. Voor Factor70 schrijft ze tweewekelijks een column.

Twee maal

Twee dinsdagen achter elkaar ga ik naar een crematie. De eerste keer op de Oosterbegraafplaats. De overledene is een goede bekende van vroeger van mijn vriend. Ze hadden jaren geen contact, de laatste weken schreven ze nog een paar brieven. Hun kennissenkring had verder geen overlapping. Tijdens de afscheidsplechtigheid in de aula kende mijn vriend alleen de dode. Ik kende haar zelfs helemaal niet. Op een scherm werden foto’s vertoond van een vrolijke vrouw met krullen van rond de tachtig. Je zag haar op stranden, bergweiden, overal waar de zon scheen. Je zag haar in actie tijdens haar hobby’s, zingen, schilderen, koken, in lachende omhelzingen met vrienden en familie. Een dochter van middelbare leeftijd hield een korte speech. Hun relatie was nogal ingewikkeld geweest, zei ze. Wel bedankte ze haar moeder dat die haar de liefde voor film had bijgebracht. Er klonk een stukje filmmuziek. Daarna spraken er vriendinnen, die getuigden van hun hechte band, maar dat er soms toch scheurtjes en breuken waren geweest, die soms jaren duurden. Na afloop dronken mijn vriend en ik witte wijn, hapten in een bitterbal. Samen waren we intiem, in het geheel voelden we ons buitenstaanders en vervreemd.
Gisteren was ik op de begraafplaats Zorgvlied. Deze overledene kende ik wel goed, vorige week hadden we elkaar nog levendig gesproken. De nacht erna is het gebeurd. Ze woonde alleen, een neef heeft haar gevonden naast haar bed. Laten we hopen dat de dood een onmerkbare overgang was naar een andere dimensie, een steeds diepere slaap zonder pijn of angst. Op haar begrafenis (nu zonder vriend) waren vele bekenden. Sommigen waren ontroerd en geschokt. Ook ik was vol gevoelens en gedachten. Haar dood was volkomen onverwacht, maar begenadigd. Gestorven in de late bloei van haar leven, zonder aftakeling. We hebben het nooit voor het zeggen, hoogstens de laatste woorden van de sprekers die afscheid nemen. En dan nog weet je niet wat er van waar is.