Welkom

Op de website van Factor70.nl Hét platform voor de 70+ vrouw van nu.

Regio

Wil je de landelijke of regionale rubrieken bekijken? Kies rechtsbovenin de gewenste regio.

Zoeken

Kun je iets niet vinden? Zoek dan met de knop onderin.

Veel leesplezier

Wil je graag op de hoogte worden gehouden? Schrijf je dan in voor de nieuwsbrief.

Ineke Swanevelt

Ineke Swanevelt (75) geboren in hartje oorlog, hartje Rotterdam, wil als kind al naar het toneel. Als 20-jarige studeert ze af aan de Amsterdamse toneelschool. Na een korte carrière bij de Nederlandse Comedie verblijft ze drie decennia met haar man in het buitenland. Sinds twee jaar is ze weduwe na 44 jaar gelukkig samen zijn. Ze pakt haar leven weer op, als actrice. Daarnaast is schrijven haar grote passie. Voor Factor70 schrijft ze wekelijks een column.

Toneelspelen

Wat is dat eigenlijk, toneelspelen? Gewoon een vak dat je kan leren, zoals timmerman of piloot. Natuurlijk moet je aanleg hebben, inlevingsvermogen, lef en een soort binnenbrand. Ik wilde het al op mijn negende na onze schoolvoorstelling in het Luxortheater waar een parmantige haan op het toneel de zaal onbedaarlijk aan het lachen kreeg. Komische macht.
Telkens kruip je in de huid van iemand anders, dan weer Zus, dan weer Zo. Op dit moment doe ik mee in de Tv-serie Hendrik Groen, speel mevrouw Visser, een zelfgenoegzaam, nieuwsgierig type. Een paar maanden terug verbeelde ik de licht dementerende, oude ballerina, Johanna, in de voorstelling FLAT. Mijn collega’s en ik speelden in een bestaand verzorgingstehuis in Utrecht: z. g. lokatietheater. De decorontwerper had mijn woonkamer hyperrealistisch ingericht. Een chaos van kranten, prulletjes, kleren, verdroogde planten. Het publiek zat op banken en op de grond. Zowat op mijn lip. Als Johanna ontving ik iedereen blijmoedig en begon op een stoel te vertellen, fladderende herinneringen over wel en wee, waarin ik me niet schaamde intimiteiten prijs te geven over mijn grote liefde Loek, ook een balletdanser. We waren vanzelf samen oud geworden met als apotheose zijn dood. Wijzend naar een aangrenzende kamer zei ik tegen het publiek:
‘Daar lag hij, in dat ziekenhuisbed. Ik lag naast hem, die laatste dagen toen hij stervende was en langzaam weggleed.’
Tijdens de repetities dacht ik: dit wordt niks, ik schiet vol. Twee jaar geleden had ik een soortgelijke situatie meegemaakt. Maar professionaliteit verbiedt privé gevoelens. Ik vroeg of ze overal foto’s wilde neer zetten van een danser in strakke maillot, een prinsenkostuum, met pas-de deux en wijde sprongen. Bij het instuderen van de tekst concentreerde ik me op die zwevende beeltenissen en langzaam schoven ze over mijn eigen aardse beelden van toen. ’s Avonds lukte het de sterfscene met droge ogen te spelen. Na afloop kwamen soms mensen naar me toe, ontroerd. Ze hadden een traantje moeten laten.