Welkom

Op de website van Factor70.nl Hét platform voor de 70+ vrouw van nu.

Regio

Wil je de landelijke of regionale rubrieken bekijken? Kies rechtsbovenin de gewenste regio.

Zoeken

Kun je iets niet vinden? Zoek dan met de knop onderin.

Veel leesplezier

Wil je graag op de hoogte worden gehouden? Schrijf je dan in voor de nieuwsbrief.

Ineke Swanevelt

Ineke Swanevelt (75) geboren in hartje oorlog, hartje Rotterdam, wil als kind al naar het toneel. Als 20-jarige studeert ze af aan de Amsterdamse toneelschool. Na een korte carrière bij de Nederlandse Comedie verblijft ze drie decennia met haar man in het buitenland. Sinds twee jaar is ze weduwe na 44 jaar gelukkig samen zijn. Ze pakt haar leven weer op, als actrice. Daarnaast is schrijven haar grote passie. Voor Factor70 schrijft ze wekelijks een column.

Tatoeage

De lente is in de war, veel te vroeg. Het eerste kievitsei is al gevonden. Ik ga er gauw van genieten voor het seizoen weer killetjes bij zinnen komt .
’s Ochtends stap ik op de trein naar Zandvoort voor een strandwandeling. Maar eerst - waarom niet - verwen ik mezelf met appelpunt, slagroom, cappuccino op een terras in de zon. Aan tafels naast mij knoestige dorpelingen, ver over de pensioenleeftijd in een sterke verhalen macho-kring. Een paar goed geconserveerde vrouwen voegen zich erbij: ‘Hallo Ans, hai Ria, hé Kootje!’ Ze zijn keurig gekleed, weliswaar diep decolleté, de mannen met borsthaar, maar ieder geval geen van allen tatoeages.
Dat is wel anders als ik gelouterd terugkeer van zee in de trein. De banken bezet met luidruchtige jongeren. Hun blote benen, armen vol tekeningen alsof ze net uit een groezelig kolenhok zijn gekropen. Bij heimelijk gluren ontwaar ik fantasievolle afbeeldingen, cirkels, pijlen, namen. Op papier vast kunstig, op de huid vind ik het afstotend. Maar wie ben ik.
Bij Overveen ploft een jonge, dikke moeder tegenover me met een meisje, hooguit 5 jaar. Leuk bol gezichtje, wipneus. Vanaf de oren is het haar aan beide zijden opgeschoren (zoals bij mijn opa vroeger). Bovenop een soort dakpan van strak gepommadeerd haar. Dáár weer bovenop een elastiekje met piekerig staartje. Ik denk nog, grappig... Het meisje draait zich om. Op het kale achterhoofd zie ik nu een sleutel getatoeëerd, ernaast een hangslot. Ik gruw. Wie bedenkt zoiets! De moeder? De vader? Het kind bukt naar mijn tas, wil hem aanraken. De moeder gebiedt streng: ‘Toby, niet aan komen! Wat zeg ik nou, rotjong! Afblijven!’
Het meisje blijkt een jongetje. Hij stampvoet boos. De moeder snauwt harder. Even dreigt oorlog.
‘Wat mooi!’ zeg ik ouwe-tante-flemerig tegen het kind, wijs naar zijn achterhoofd. Hij kijkt even argwanend, lacht dan zijn melktandjes bloot. De moeder glimlacht ook.
Ach, laten we de lieve vrede met elkaar bewaren.