Welkom

Op de website van Factor70.nl Hét platform voor de 70+ vrouw van nu.

Regio

Wil je de landelijke of regionale rubrieken bekijken? Kies rechtsbovenin de gewenste regio.

Zoeken

Kun je iets niet vinden? Zoek dan met de knop onderin.

Veel leesplezier

Wil je graag op de hoogte worden gehouden? Schrijf je dan in voor de nieuwsbrief.

Ineke Swanevelt

Ineke Swanevelt (75) geboren in hartje oorlog, hartje Rotterdam, wil als kind al naar het toneel. Als 20-jarige studeert ze af aan de Amsterdamse toneelschool. Na een korte carrière bij de Nederlandse Comedie verblijft ze drie decennia met haar man in het buitenland. Sinds twee jaar is ze weduwe na 44 jaar gelukkig samen zijn. Ze pakt haar leven weer op, als actrice. Daarnaast is schrijven haar grote passie. Voor Factor70 schrijft ze tweewekelijks een column.

Tandarts

Tijdens mijn rondje langs de Amstel kom ik de vrouw uit de woonboot tegen op het smalle wandelpad. We praten vaak even. Haar man is tandarts en moet eigenlijk met pensioen, maar zijn lust en zijn leven is kapotte kaken herstellen na een ongeluk, protheses aanbrengen, tanden en kiezen inschroeven. Hij implanteert weer een stralende glimlach. Ik vertel over buurman Dries, misschien had haar man hem kunnen helpen. Dries was volledig tandeloos. Hij woonde een etage lager, eerst met zijn ouders, later alleen. Een schuwe grijsaard van 75. Hij had met niemand contact, droeg alle seizoenen dezelfde muts, witte haren wapperden er onder vandaan. Waarom hij zo eigenaardig was geworden, wist niemand. Het schijnt dat hij een trauma had opgelopen na Vietnam, van het dak wilde springen en op het nippertje door de brandweer was gered. Hij schijnt mooi te kunnen tekenen, maar ook dat heeft niemand gezien. Hij wuifde
wel eens naar me, uit de verte, dichterbij keek hij naar de grond, op de trap duikt hij weg. Zou het door die lege mond komen? Maar nu hoorde of zag ik hem al een paar dagen niet meer. Ook mijn briefje onder zijn deur: ‘Alles goed Dries?’ bleef liggen. Ik belde 112, wellicht voorbarig, maar de politie vond het niet gek. Een vrouwelijke en mannelijke agent verschenen. Ze bonsden op de voordeur van Dries. Er werd niet opengedaan. Ze waarschuwden de sleutelmaker. Die brak krakend zijn etage open. Dries werd dood in bed gevonden. Ik schrok, hoewel wel verwacht. De volgende dag takelde het Leger des Heils alle huisraad in een container. De gemeente betaalde zijn begrafenis. Ik trommelde een paar buren op, kocht bloemen voor op de kist. We waren met zijn achten in een zaaltje met lange fluwelen gordijnen, Er werd standaard muziek gedraaid met koperblazers. Na afloop dronken we koffie in een aangrenzende kamer. Dries is voorgoed verlost van alles, vooral van zijn angst voor de tandarts.