Welkom

Op de website van Factor70.nl Hét platform voor de 70+ vrouw van nu.

Regio

Wil je de landelijke of regionale rubrieken bekijken? Kies rechtsbovenin de gewenste regio.

Zoeken

Kun je iets niet vinden? Zoek dan met de knop onderin.

Veel leesplezier

Wil je graag op de hoogte worden gehouden? Schrijf je dan in voor de nieuwsbrief.

Ineke Swanevelt

Ineke Swanevelt (75) geboren in hartje oorlog, hartje Rotterdam, wil als kind al naar het toneel. Als 20-jarige studeert ze af aan de Amsterdamse toneelschool. Na een korte carrière bij de Nederlandse Comedie verblijft ze drie decennia met haar man in het buitenland. Sinds twee jaar is ze weduwe na 44 jaar gelukkig samen zijn. Ze pakt haar leven weer op, als actrice. Daarnaast is schrijven haar grote passie. Voor Factor70 schrijft ze wekelijks een column.

Stappenteller

Ik ben op bezoek bij een oude schoolvriendin. We verlaten haar huis en gaan op pad. Ze houdt haar pols omhoog, toont een zwart rubberen bandje met display. Het blijkt een sporthorloge.
‘Kunnen we onze stappen tellen,’ zegt ze kwiek.
‘Oké, leuk.’
Het schijnt dat je minstens 5.000 stappen per dag moet afleggen voor gezondheidsonderhoud. Nooit van gehoord. Ik maak wel mijn vaste rondje langs de Amstel, drie kwartier, maar hoeveel stappen dat zijn, geen idee. Dit lijkt me reuze handig. Soort prestatie-getal. Vooral als je eens geen zin hebt.
We doorkruisen een park met kale bomen, nemen in een restaurant dikke erwtensoep en lopen terug. We zitten nu al over de 5 duizend stappen. Straks naar het station, tippel ik er zo 2 duizend bij. Jee!
Weer thuis denk ik: ik wil ook zo’n meter. Zo gezegd, zo gedaan. Bij een sportwinkel koop ik een SPORT-WATCH MULTI-FUNCTIONAL. Ik ben blij met mijn aankoop, onderdruk mijn weerzin tegen gebruiksaanwijzingen. Vroeger vroeg ik Hans om uitleg. Mannen kunnen zoiets goed. Als weduwe moet ik het zelf doen. Gaat lukken.
Aan tafel neem ik het begeerde object uit het doosje. Bijgesloten een uittrekbare handleiding. Ik bestudeer het in NL. Na herhaald overlezen gaat er niet echt iets dagen. Komt vast door die kleine lettertjes. Ik fotografeer de tekst op mijn smartphone, VERGROOT alles. Ik lees nu duidelijk1.2.3.4.5. stappen. Druk op MODE, op SET. Pietepeuterige tekentjes verschijnen op het display, floepen telkens weg. Ik probeer opnieuw. En weer. En weer. Vergeefs.
Mijn euforie slaat om in kwaadheid. Op wie, op mezelf? Op mijn geliefde die er niet meer is? Een miskoop! Gooi weg dat ding! Zo duur was ie niet. Gevaarlijk zelfmedelijden loert om de hoek. Maar weggooien is pas écht zielig. Dat blijft nog heel lang na sudderen. Of zal ik anders… gewoon terug… bij die winkel… Van vragen word je wijs.
Vliegensvlug prop ik alles in het doosje en schiet mijn jas aan.