Welkom

Op de website van Factor70.nl Hét platform voor de 70+ vrouw van nu.

Regio

Wil je de landelijke of regionale rubrieken bekijken? Kies rechtsbovenin de gewenste regio.

Zoeken

Kun je iets niet vinden? Zoek dan met de knop onderin.

Veel leesplezier

Wil je graag op de hoogte worden gehouden? Schrijf je dan in voor de nieuwsbrief.

Ineke Swanevelt

Ineke Swanevelt (76) geboren in hartje oorlog, hartje Rotterdam, wil als kind al naar het toneel. Als 20-jarige studeert ze af aan de Amsterdamse toneelschool. Na een korte carrière bij de Nederlandse Comedie verblijft ze drie decennia met haar man in het buitenland. Sinds twee jaar is ze weduwe na 44 jaar gelukkig samen zijn. Ze pakt haar leven weer op, als actrice. Daarnaast is schrijven haar grote passie. Voor Factor70 schrijft ze tweewekelijks een column.

Smaak

Mijn moeder zette me onder de douche toen ik moest overgeven van haar zelf gekookte peertjes. Ik was acht jaar, walgde van de snotterige substantie, spuugde alles demonstratief terug op mijn bord. Ze trok me overeind, sleurde me de gang door naar de vooroorlogse cel met granieten vloer, rukte mijn kleren uit, draaide de kraan open. In de galmende ruimte stond ook een tobbe met een wringer om wasgoed te mangelen. De ijskoude waterstraal veranderde mijn opstand in klappertandend rillen. Mijn haren dropen. Met een ruwe handdoek wreef mijn moeder me weer warm. Voor zover ik me herinner is dit de enige aanvaring geweest in mijn jeugd tussen haar en mij. Wij waren vriendinnen, zo voelde dat, bij gebrek aan leeftijdsgenootjes.
Wonderlijk hoe je smaak door de jaren heen verandert. Nu, op mijn 76ste vind ik gekookte peertjes juist een delicatesse. Toegegeven, ik verbeter de vruchtenpuree met kaneel, gember, honing, kersenjam. Zo zijn er talloze voorbeelden van omslag. Als puber vond ik bier en wijn ongelofelijk vies. Kom daar nu eens om! Heerlijk, vooral wijn, zowel wit, als rood. En wat te denken van koffie, Franse kaas, artisjokken, slakken, witlof - zo kan ik nog wel even doorgaan. Er bestaat natuurlijk zoiets als een kleine-en grote mensen smaak. In de loop van je leven verandert ALLES van kleine - naar grote mensensmaak. Ook op het gebied van kleding, kunst, muziek. Zelfs landschappen en steden. Geen enkele mening, voorkeur, blijkt stabiel of waardevast. De eeuwige verbazing: hoe bestaat het dat ik dat vroeger ooit mooi heb kunnen vinden, of juist andersom. Is dat ook zo t.o.v. mijn medemens? Heb ik de smaak van mensen nu anders te pakken? Iemand die ik vroeger onverteerbaar vond, vind ik nu grappig, aardig, helemaal niet zo akelig als ik altijd dacht. (Of andersom) Is dat de wezenlijke verandering? Ach, het gaat vanzelf. Tegenwoordig laat ik het maar komen zoals het komt. We zien wel. Of juist niet.