Welkom

Op de website van Factor70.nl Hét platform voor de 70+ vrouw van nu.

Regio

Wil je de landelijke of regionale rubrieken bekijken? Kies rechtsbovenin de gewenste regio.

Zoeken

Kun je iets niet vinden? Zoek dan met de knop onderin.

Veel leesplezier

Wil je graag op de hoogte worden gehouden? Schrijf je dan in voor de nieuwsbrief.

Ineke Swanevelt

Ineke Swanevelt (75) geboren in hartje oorlog, hartje Rotterdam, wil als kind al naar het toneel. Als 20-jarige studeert ze af aan de Amsterdamse toneelschool. Na een korte carrière bij de Nederlandse Comedie verblijft ze drie decennia met haar man in het buitenland. Sinds twee jaar is ze weduwe na 44 jaar gelukkig samen zijn. Ze pakt haar leven weer op, als actrice. Daarnaast is schrijven haar grote passie. Voor Factor70 schrijft ze wekelijks een column.

Ouders

Iedereen heeft ouders en kijkt weer anders tegen ze aan. En er op terug. De variaties zijn net zo oneindig als er kinderen bestaan. Mijn moeder werd 93, mijn vader 99. Levenslang heb ik Pappa en Mama tegen ze gezegd. Zelf ben ik geen ouder, dus niemand zei dat tegen mij.
Onlangs vond ik een doos met foto’s die al jaren wachten om ingeplakt te worden. Tegenwoordig is alles digitaal, je zoeft door het leven. Foto’s geven me een dubbel gevoel, het tijdelijke, het voorbije - tegelijk getuigenissen die niet liegen. Onderin zie ik twee kleine trouwkiekjes van mijn ouders. Beetje vergeeld met karteltjes. Achterop met potlood geschreven, 1937. Hun officiële huwelijksfoto in zilveren lijst staat op een kastje in de kamer, stijfjes gearmd staren ze naar de fotograaf. Maar deze was ik vergeten. Mijn moeder in witte lange zijden jurk, op haar donkere krullen mijn vaders hoge zwarte hoed. Hij, in jacquet, draagt haar doorschijnende sluier, van zijn blonde hoofd over zijn schouders tot bijna op de grond. Allebei lollig kijkend, je hóórt ze proesten. Het kersverse bruidspaar heeft duidelijk lak aan conventies. Ik ben geamuseerd en ontroerd, vooral omdat ze later helemaal niet meer om elkaar moesten lachen, scheldpartijen, ruzies kwamen er voor in de plaats. Zeventig jaar waren ze getrouwd.
Tegen het einde van haar leven zat mijn moeder een paar maanden in een verzorgingshuis omdat ze begon te dementeren. Mijn vader ging haar twee keer in de week opzoeken. ‘Ha daar is mijn knul,’ riep ze vrolijk, allang weer vergeten dat zo zoveel jaar als kat en hond hadden geleefd. Ze was ook trots op hem, hij zag er piekpijn uit. ‘Dag meissie,’ zei hij en kuste haar. Ze vond dat hij kouwe handen had en nam bezorgd de zijne. Zo zaten ze, hand in hand, lachten om elkaars grapjes. Ik voelde me even heel blij toen ik ze zo zag. Had ik toen maar een foto gemaakt.