Welkom

Op de website van Factor70.nl Hét platform voor de 70+ vrouw van nu.

Regio

Wil je de landelijke of regionale rubrieken bekijken? Kies rechtsbovenin de gewenste regio.

Zoeken

Kun je iets niet vinden? Zoek dan met de knop onderin.

Veel leesplezier

Wil je graag op de hoogte worden gehouden? Schrijf je dan in voor de nieuwsbrief.

Ineke Swanevelt

Ineke Swanevelt (75) geboren in hartje oorlog, hartje Rotterdam, wil als kind al naar het toneel. Als 20-jarige studeert ze af aan de Amsterdamse toneelschool. Na een korte carrière bij de Nederlandse Comedie verblijft ze drie decennia met haar man in het buitenland. Sinds twee jaar is ze weduwe na 44 jaar gelukkig samen zijn. Ze pakt haar leven weer op, als actrice. Daarnaast is schrijven haar grote passie. Voor Factor70 schrijft ze tweewekelijks een column.

Op de fiets

Acht jaar geleden werd ik rakelings gepasseerd door een langs scheurende motorracer op het fietspad. Ik viel. Zijn leren rug verdween in de verte. Hem na-vloekend nam ik een besluit, stapte op mijn pedalen richting fietsenwinkel, hoek Churchilllaan/Maasstraat. ‘Ik vind het te gevaarlijk worden, hier is hij weer terug.’ De fietsenjongen met vuile handen nam mijn rijwiel in ontvangst. ‘Ik geef u er 40 euro voor,’ zei hij. Toch aardig. Ik had er twijfelachtige vrede mee, maar lopen is gezond, het houdt je lenig van lichaam en geest. Een veilig tijdperk was aangebroken. Vele jaren kruiste ik onbezorgd door Amsterdam.
Maar niets is onvoorspelbaarder dan het lot. Van de ene op de andere dag verandert je stad in een onbekend dorp, van huizen naar boerderijen, van lawaaiige straten naar zanderige paadjes. Een nieuwe liefde valt zomaar uit de blauwe lucht. En daarom loop ik nu hier in de vrije natuur. Hij is een fietser en heeft al eens gehint dat we samen tochten zullen maken door het coulisselandschap van de Achterhoek. Ik knik, maar voel onderhuidse angst voor botsingen.
Gisteren moest ik er onverwacht aan geloven. Het geval wil dat mijn nieuwe geliefde - hijzelf noemt mij ‘zijn verloofde’- schrijver is en op de druk bezochte boekenmarkt in Deventer zijn boeken zou signeren. Omdat je auto parkeren in het centrum onmogelijk is, was er een tussenoplossing bedacht - vanaf het rustige adres van een andere schrijver zouden we gedrieën fietsen naar het boekenspektakel. Omdat ik niet kinderachtig wilde zijn, deed ik mee. En toen trapte ik opeens halve cirkels achter twee schrijversruggen langs statige lanen, een glooiend park, stak mijn hand uit, en stak over. Ik was bang en gelukkig. Bij de kerk in het centrum schoof ik mijn geleende fiets in een rek. De twee schrijvers plaatsten hun fietsen ernaast. De zon scheen, het was warm en vol van mensen.