Welkom

Op de website van Factor70.nl Hét platform voor de 70+ vrouw van nu.

Regio

Wil je de landelijke of regionale rubrieken bekijken? Kies rechtsbovenin de gewenste regio.

Zoeken

Kun je iets niet vinden? Zoek dan met de knop onderin.

Veel leesplezier

Wil je graag op de hoogte worden gehouden? Schrijf je dan in voor de nieuwsbrief.

Ineke Swanevelt

Ineke Swanevelt (76) geboren in hartje oorlog, hartje Rotterdam, wil als kind al naar het toneel. Als 20-jarige studeert ze af aan de Amsterdamse toneelschool. Na een korte carrière bij de Nederlandse Comedie verblijft ze drie decennia met haar man in het buitenland. Sinds twee jaar is ze weduwe na 44 jaar gelukkig samen zijn. Ze pakt haar leven weer op, als actrice. Daarnaast is schrijven haar grote passie. Voor Factor70 schrijft ze tweewekelijks een column.

Obstakel-les

Ik stap in de trein van Zutphen naar Amsterdam-Zuid. De reis duurt 1 uur en 40 minuten. Zo heb ik het uitgezocht bij 9292, de reisadvies app op mijn mobiel. Ik moet 1 keer overstappen in Arnhem. Ik zit welgemoed in een rustige coupé bij het raam. Er wordt omgeroepen dat er omleidingen en vertragingen zijn wegens werkzaamheden. Mijn eindbestemming is onmogelijk rechtstreeks te bereiken. Ik denk, hoe kan dit? Waarom wist ik dit niet? Heb ik niet goed opgelet? Mijn app 9292 had me moeten waarschuwen. Er staat: PROBEER OPNIEUW. Ik doe het, vergeefs. In Arnhem stapt iedereen uit. De trein gaat niet verder. We drommen het perron op. Dat wordt kouwelijk wachten op een volgende trein. Die niet komt. Er wordt niets omgeroepen, achter de schermen van de hoge NS-machten wordt er kennelijk koortsachtig beraadslaagd. Het duurt en duurt maar. Sommige mensen staan in zichzelf gekeerd, anderen staren op hun mobiel, er vormen zich groepjes van saamhorige kankeraars. Eindelijk glijdt langzaam een trein het station binnen. Helaas, de deuren blijven potdicht. Geen enkele berichtgeving, noch visueel, noch auditief, Ik voel ongeduld stijgen. Na een half uur komt er van de andere kant een trein met locomotief aangereden en haakt zich aan de onze vast. Na tien minuten mogen we erin. Ik wurm me door het gangpad, plof naast een zeer dikke man met bolle buik en benen in een joggingbroek. Ik zucht, de trein rijdt weg. Midden in een weiland staan we weer stil. We moeten wachten op een passerende internationale trein. Ik voel me gevangen in chaos. Mijn zonnige humeur is inmiddels totaal verduisterd.
Drie uur later en na vijf keer overstappen, bereik ik Amsterdam-Zuid. Ik denk: dit is een obstakel-les. In wezen is het gewoon verwennerij, willen dat de dingen lopen zoals jij het wilt. Maar soms lopen de dingen eigenwijs een andere kant uit. Daar moet ik tegen kunnen. Ik doe voortaan mijn best. Of het lukt blijft de vraag.