Welkom

Op de website van Factor70.nl Hét platform voor de 70+ vrouw van nu.

Regio

Wil je de landelijke of regionale rubrieken bekijken? Kies rechtsbovenin de gewenste regio.

Zoeken

Kun je iets niet vinden? Zoek dan met de knop onderin.

Veel leesplezier

Wil je graag op de hoogte worden gehouden? Schrijf je dan in voor de nieuwsbrief.

Ineke Swanevelt

Ineke Swanevelt (75) geboren in hartje oorlog, hartje Rotterdam, wil als kind al naar het toneel. Als 20-jarige studeert ze af aan de Amsterdamse toneelschool. Na een korte carrière bij de Nederlandse Comedie verblijft ze drie decennia met haar man in het buitenland. Sinds twee jaar is ze weduwe na 44 jaar gelukkig samen zijn. Ze pakt haar leven weer op, als actrice. Daarnaast is schrijven haar grote passie. Voor Factor70 schrijft ze wekelijks een column.

MUZIEK

Ik reis in de avondspits met de trein naar Utrecht. Gisteravond was onze feestelijke première. Ik hoef niet meer onderweg prevelend tekst te repeteren. Mijn monoloog voelt gebeiteld voor komende voorstellingen.
Om het traject te veraangenamen steek ik een draad in mijn mobiel en stop twee oortjes in mijn gehooringangen. Nooit eerder gedaan. Voor mijn medepassagiers is dat dagelijkse kost, iedereen zit stram in zijn cocon, sommigen met koptelefoon op hun kruin. In de coupe heerst een soort gewijde stilte.
Ik klik de klassieke zender aan, NPO 4. Akoestisch muziekgeweld klinkt van alle kanten. Wat een wonder! Het vioolconcert van Mendelssohn, ik leun genietend achterover, waan me op het rode pluche in het Concertgebouw.
De trein raast voort. Ik open even mijn ogen, zie door de vuile ruit stakerige fabrieken, blokken woonwijken, een voetbalstadion, afvalbergen, autowrakken. De muziek juicht vol energieke lichtheid, de viool staat zowat op springen.
Opeens overvalt me een draaierig gevoel van vervreemding. Als ik tegen mijn overbuurman zou zeggen, mooi hè, moet hij eerst alle bedrading uittrekken, zal me niet begrijpend aanstaren, wat bedóélt dat mens - hij luisterde net naar de nieuwsberichten op NPO 1. Bloederige aanslagen, tientallen doden. Ik doe mijn mobiel weer in mijn tas.
Utrecht nadert. Glinsterende rails schieten voorbij. De trein stopt. Ik boks me door de menigte op het perron. Beneden wacht bus 55. Ik plof op de bank. De chauffeur rijdt weg. Tegenover me twee grijze generatiegenoten in druk gesprek. Ha, dat heeft iets gezellig ouderwets. De vrouwen hebben het over jeuk bij gordelroos, gaan dan naadloos over op aambeien.
Ik moet nog tien haltes.
Ik zoek in mijn tas naar mijn mobiel, prop mijn oortjes in.
Schubert. Forellenkwintet.
De bus is nu een en al geklater van watervalletjes en dartele visjes. Ik neurie mee, bijna van lalala. De vrouwen kijken op.
‘Mooi hè, roep ik.
Ze vervolgen mimisch hun gesprek.
Ik luister even heel gelukkig.