Welkom

Op de website van Factor70.nl Hét platform voor de 70+ vrouw van nu.

Regio

Wil je de landelijke of regionale rubrieken bekijken? Kies rechtsbovenin de gewenste regio.

Zoeken

Kun je iets niet vinden? Zoek dan met de knop onderin.

Veel leesplezier

Wil je graag op de hoogte worden gehouden? Schrijf je dan in voor de nieuwsbrief.

Ineke Swanevelt

Ineke Swanevelt (75) geboren in hartje oorlog, hartje Rotterdam, wil als kind al naar het toneel. Als 20-jarige studeert ze af aan de Amsterdamse toneelschool. Na een korte carrière bij de Nederlandse Comedie verblijft ze drie decennia met haar man in het buitenland. Sinds twee jaar is ze weduwe na 44 jaar gelukkig samen zijn. Ze pakt haar leven weer op, als actrice. Daarnaast is schrijven haar grote passie. Voor Factor70 schrijft ze tweewekelijks een column.

Indianenstrepen

Mijn vroegere schoolvriendinnen en ik kennen elkaar vanaf de Libanon HBS in Rotterdam. In de derde klas speelden we toneel in de aula van het statige gebouw aan de Ramlehweg, Het stuk heette ‘Het zwarte schaap van de familie.’ De titel suggereerde losbandigheid, in werkelijkheid was het een sentimenteel en braaf blijspel. Wij, de schoolvriendinnen, hadden alle drie dezelfde voornaam: Ineke. Typisch voor die generatie. Ineke 1 speelde de dochter des huizes, droeg een wijde rok met petticoat, zag er schattig uit. Evenals Ineke 2 in de rol van dienstmeisje, een flatterend zwart-wit pakje. Ik speelde de moeder, was gehuld in een kleurloze zakjurk, grijze pruik, geschminkt met indianenstrepen om maar vooral oud te lijken. Ik gruwde van mezelf als ik in de spiegel keek. Zou ik er later zo uitzien? De voorstelling werd een succes. Bloemen op het toneel, lachende ouders. Ik kroop weg. Diep onzeker over mijn uiterlijk, de toekomst. En nu is het ineens zover, ik ben echt zo oud als ik toen moest zijn. Het gebeurt eer je er erg in hebt.
Van de week heb ik weer afgesproken met beide Inekes, een lunch in een Noordwijks restaurant aan het strand. Het is een stralende dag, we zitten op het plankier onder een parasol. Altijd weer een vertrouwd weerzien. Je hoeft je niet mooier voor te doen dan je bent. De wijn maakt extra openhartig en zorgeloos, De verhalen - haltes in het leven, die we allemaal passeren, komen voorbij. Zij vertellen over de stormachtige scheiding van een zoon, de geboortes van kleinkinderen, tijdelijk overspel van een echtgenoot, de dood van een vader. Ik luister, ik heb geen familieverhalen omdat ik geen familie heb, op een verre neef na. Maar wel een nieuwe liefde, En dat op mijn leeftijd. Ze veren overeind. Echt waar? Vertel. Had ik ook nooit gedacht toen ik die indianenstrepen kreeg, Ouderdom was een spookbeeld. We joelen bakvisachtig, wenken de ober voor nog een fles.