Welkom

Op de website van Factor70.nl Hét platform voor de 70+ vrouw van nu.

Regio

Wil je de landelijke of regionale rubrieken bekijken? Kies rechtsbovenin de gewenste regio.

Zoeken

Kun je iets niet vinden? Zoek dan met de knop onderin.

Veel leesplezier

Wil je graag op de hoogte worden gehouden? Schrijf je dan in voor de nieuwsbrief.

Ineke Swanevelt

Ineke Swanevelt (76) geboren in hartje oorlog, hartje Rotterdam, wil als kind al naar het toneel. Als 20-jarige studeert ze af aan de Amsterdamse toneelschool. Na een korte carrière bij de Nederlandse Comedie verblijft ze drie decennia met haar man in het buitenland. Sinds twee jaar is ze weduwe na 44 jaar gelukkig samen zijn. Ze pakt haar leven weer op, als actrice. Daarnaast is schrijven haar grote passie. Voor Factor70 schrijft ze tweewekelijks een column.

In de trein

Ik zit in de trein naar Amsterdam, het is een zwoele zomeravond. Tegenover me nemen twee vrouwen van middelbare leeftijd plaats, ze zijn druk in gesprek. Ik ben geïrriteerd, waarom juist tegenover mij, terwijl de coupe nagenoeg leeg is. Het zijn vrouwen met verzorgde handen, huid en haren. Ik overweeg op te staan.
‘Maar waarvóór schaam je je dan precies?’ zegt de een tegen de ander.
‘Tja…het voelt zo.’
Ik leun nu achterover, gluur tussen mijn wimpers door.
‘En doe je het vaak?’
‘Bijna iedere avond, als Jan naar bed is. Het is gewoon ongezond.’
‘Ah, je bent veel te streng voor jezelf.’
Het gesprek stokt. Mijn bestemming wordt omgeroepen, station WTC.
‘Als het niet lukt, slaap ik niet in, lig ik maar naar het plafond te staren.’
‘En Jan weet van niks? ’
‘Die snurkt. Hij snurkt altijd.’
‘Hoe lang doe je het al?
‘Zeker een half jaar. ik moet er mee stoppen.’ Ze zucht diep.
De trein vermindert vaart, ik sta op, treuzel met mijn tas. Ik zal nooit weten waar deze vrouw door gekweld wordt.
‘Als het wel lukt, die ene keer, word ik helemaal warm, alsof ik een prestatie heb verricht.’
‘Maar moet het per se ’s avonds, met de computer. Het kan toch ook overdag, op een verloren moment. ‘
De trein stopt.
‘Het gaat om dat ene woord.’
Ik moet uitstappen.
‘Welk woord?’
‘Dat staat bovenaan, als je uitkomt. ‘
‘Tja, ik was als kind ook dol op kaarten, patience en zo, maar dit is dus een soort verslaving.’
‘GEFELICITEERD! Dat staat er en dat geeft zo’n geluksgevoel!’ Het lijkt even of ze erom kan huilen.
‘Klinkt toch behoorlijk kinderachtig,’ zegt haar vriendin nu.
‘Niks kinderachtig, ‘snerp ik, ‘wie wil er niet geprezen worden!’
Ik ren weg, ruk de tussendeur open, spring de avondlucht in. Op het perron zie ik de vrouwen stomverbaasd vanachter het raam naar me kijken. De trein rijdt weer door.