Welkom

Op de website van Factor70.nl Hét platform voor de 70+ vrouw van nu.

Regio

Wil je de landelijke of regionale rubrieken bekijken? Kies rechtsbovenin de gewenste regio.

Zoeken

Kun je iets niet vinden? Zoek dan met de knop onderin.

Veel leesplezier

Wil je graag op de hoogte worden gehouden? Schrijf je dan in voor de nieuwsbrief.

Ineke Swanevelt

Ineke Swanevelt (75) geboren in hartje oorlog, hartje Rotterdam, wil als kind al naar het toneel. Als 20-jarige studeert ze af aan de Amsterdamse toneelschool. Na een korte carrière bij de Nederlandse Comedie verblijft ze drie decennia met haar man in het buitenland. Sinds twee jaar is ze weduwe na 44 jaar gelukkig samen zijn. Ze pakt haar leven weer op, als actrice. Daarnaast is schrijven haar grote passie. Voor Factor70 schrijft ze wekelijks een column.

Griep

De griep heeft me tien dagen flink te pakken gehad. In bed, koorts, keelpijn, hoesten, alles erop en eraan. Het gaat ook weer over, maar je bent van slag. Nederig bijna. Gisteren voor het eerst op straat, nog een beetje verdwaasd, de wereld als decor. Ik ga naar mijn wekelijkse muziekcursus. Ditmaal zijn de strijkkwartetten van Brahms aan de beurt. Er worden gedeeltes gedraaid, en met een soort auditieve aanwijsstok uitgelegd waarom die passage zo prachtig is. Ik voel een onbedaarlijke kriebel opkomen. Na de laatste noten laat ik mijn krampachtig ingehouden hoest de vrije loop. Een paar leeftijdgenoten kijken bekommerd: ‘Oppassen hoor, uitzieken, klinkt niet best.’ Ik zeg dat het veel erger is geweest, een rochelende echoput. ‘Heeft u de griepprik gehad,’ vraagt een dame. Ik hoest ja. ‘Dat is het,’ roept ze, ‘als je de griepprik krijgt, krijg je automatisch griep!’ De logica ontgaat me, maar snap dan dat het waarschuwend bedoeld is. Ik ben gauw van iemand gelijk geven als ik een saai gesprek vrees over vóór en tegen van iets waar ik geen verstand van heb, dus ik zeg: ‘Prima tip! Nooit meer een inenting!’ Ze knikken, weer een zieltje gered.
Naar huis lopend realiseer ik me ineens iets opmerkelijks over mijn isolement van afgelopen dagen: ik heb helemaal niet gelachen. Hoe komt dat? Lachen doe je doorgaans met elkaar. Maar omdat er geen ‘met elkaar’ voorhanden was – lachte ik niet. Want in je eentje hardop schateren is idioot. Ja, een zin in een boek, iets op TV, radio, maar het gaat er juist om dat je vrolijkheid deelt. Dat kan hilarisch oplopen, tot tranen toe, pijn in je buik. Met een glimlach in het vuistje ben ik ook al blij, het gaat tenslotte om de goede verstaander. Er bestaat zo’n spreekwoord: een dag niet gelachen is een dag niet geleefd. Nou, dan heb ik tien dagen niet geleefd. Fijn dat ik weer naar buiten kan.