Welkom

Op de website van Factor70.nl Hét platform voor de 70+ vrouw van nu.

Regio

Wil je de landelijke of regionale rubrieken bekijken? Kies rechtsbovenin de gewenste regio.

Zoeken

Kun je iets niet vinden? Zoek dan met de knop onderin.

Veel leesplezier

Wil je graag op de hoogte worden gehouden? Schrijf je dan in voor de nieuwsbrief.

Ineke Swanevelt

Ineke Swanevelt (75) geboren in hartje oorlog, hartje Rotterdam, wil als kind al naar het toneel. Als 20-jarige studeert ze af aan de Amsterdamse toneelschool. Na een korte carrière bij de Nederlandse Comedie verblijft ze drie decennia met haar man in het buitenland. Sinds twee jaar is ze weduwe na 44 jaar gelukkig samen zijn. Ze pakt haar leven weer op, als actrice. Daarnaast is schrijven haar grote passie. Voor Factor70 schrijft ze wekelijks een column.

Geranium

Vorig voorjaar hing ik vijf bakken met rode hanggeraniums op mijn balkon. Hoewel ik er zelf part noch deel aan had, behalve dat ik ze in een tuincentrum in Aalsmeer kocht met een buurman met auto – voelden ze als MIJN geraniums. Ze bloeiden uitbundig, vormden een wilde verschansing als ik aan mijn tuintafeltje zat weg te dromen. In de herfst adviseerde een vriendin ze ‘binnen’ te zetten. Ik tilde de vijf bakken in mijn armen en schoof ze voorzichtig achter elkaar tegen de muur op de gang. Kon de buurvrouw van drie hoog er nog langs? Geen probleem… Langzaam veranderden ze van uiterlijk, werden steeds kaler. Glazige aspergeachtige slierten hingen slap over de aarde. Soms gaf ik wat water, verheugde me dat in de lente alle blaadjes en knopjes weer tevoorschijn zouden komen.
Eindelijk is het zover. Het wordt al vroeg licht, vogels tsjilpen. Ik hang de bakken in hun gietijzeren houders op mijn balkon, knip stakerige sprieten af. Jongens, groeien maar! Er gebeurt helemaal niks, ook na een paar dagen blijft de aanblik armetierig. Sombere twijfel begint te knagen. Ik stuur een foto op mijn smartphone naar mijn vriendin: ‘komt dit nog goed?’ Ze appt geschrokken terug, ‘Hoe heb je dat voor elkaar gekregen?! Doet een paar suggesties tot herstel. Ik koop potgrond bij de supermarkt, wurm wortels uit een bak, knak een takje. (groei-controle) Helaas. Taai draderig hout, geen greintje groen in de kern. Ik ben verslagen, een plantenbeul. Ik voel oprecht verdriet om dit verlies van leven. Bestaat er een hiërarchie van verdriet? Bovenaan je geliefde, dan familie, vrienden, dieren, en nu mijn dode geranium. Ik rits vuilniszakken open, stort rigoureus de inhoud van alle bakken er in, sleep de zielloze materie naar de gang. Stille begraafplaats op mijn overloop. Straks breng ik alles weg en ga naar de bloemenwinkelvrouw om de hoek. ‘Schat, zeg het maar.’ Ik vraag om nieuwe bloemen waar ik goed voor zal zorgen.