Welkom

Op de website van Factor70.nl Hét platform voor de 70+ vrouw van nu.

Regio

Wil je de landelijke of regionale rubrieken bekijken? Kies rechtsbovenin de gewenste regio.

Zoeken

Kun je iets niet vinden? Zoek dan met de knop onderin.

Veel leesplezier

Wil je graag op de hoogte worden gehouden? Schrijf je dan in voor de nieuwsbrief.

Ineke Swanevelt

Ineke Swanevelt (76) geboren in hartje oorlog, hartje Rotterdam, wil als kind al naar het toneel. Als 20-jarige studeert ze af aan de Amsterdamse toneelschool. Na een korte carrière bij de Nederlandse Comedie verblijft ze drie decennia met haar man in het buitenland. Sinds twee jaar is ze weduwe na 44 jaar gelukkig samen zijn. Ze pakt haar leven weer op, als actrice. Daarnaast is schrijven haar grote passie. Voor Factor70 schrijft ze tweewekelijks een column.

Dit moment

Ik heb een hekel aan nostalgie. Als je 76 bent, ligt terugblikken voor de hand. Ooit kwam een oude vriend uit Florence bij me logeren. We gingen een opklapbed voor hem kopen in een beddenmagazijn. De bediende toonde breedsprakig voorbeelden in een boek. Mijn ongeduldige vriend zei: “op een plaatje kan ik niet slapen!’ en trok me mee de winkel uit, de verbouwereerde bediende achterlatend.
Het is een beetje vergezocht, maar iets vergelijkbaars voel ik als ik aan vroeger denk, als een staalkaart van plaatjes. Vroeger ligt vast, is onwrikbaar, maar het heden ligt open, is vloeibaar. Vooral voelbaar. Ik kan in mijn armen knijpen, mijn benen strekken over een bospad, lopen in een drukke stad. Ik voel mijn spieren, mijn ademhaling. Ik ervaar, ik ben in het NU. Is dat de modieuze kreet waar je mee om de oren wordt geslagen? In tijdschriften en ik dikke boeken? De zo bewierookte Mindfulness. Ik sla juist dit soort artikelen altijd over, te zweverig, maar laatst las ik in de tandartswachtkamer (altijd in de wachtkamer) precies zo’n artikel dat volledig bij mijn gevoel aansloot. Ja, hier staat precies wat ik al lang op mijn eigen jan-boeren-fluitjes manier probeer te bereiken. Genieten van het moment. Niet achterom kijken, en ook niet vooruit. Op de plaats rust. De toekomst loopt toch altijd anders, grillig, eigenzinnig. Niks van tevoren je schrap zetten voor alle onheil dat misschien niet komt. Stiekem weet ik dat ik mezelf probeer af te richten tot een soort buldog terwijl ik in wezen een juffershondje ben. Want je wordt nooit meer jong en veerkrachtig. Het verlies van geliefden is een feit, aftakeling kun je niet verbloemen. Het kleine gevecht op kleine schaal zal altijd blijven. Daar moet ik mee leven. Het enige wat me nooit kan worden afgenomen is mijn optimistische manier van denken. Mijn positieve blikrichting, daar zit al bij voorbaat acceptatie in gebakken. Op dit moment.