Welkom

Op de website van Factor70.nl Hét platform voor de 70+ vrouw van nu.

Regio

Wil je de landelijke of regionale rubrieken bekijken? Kies rechtsbovenin de gewenste regio.

Zoeken

Kun je iets niet vinden? Zoek dan met de knop onderin.

Veel leesplezier

Wil je graag op de hoogte worden gehouden? Schrijf je dan in voor de nieuwsbrief.

Ineke Swanevelt

Ineke Swanevelt (75) geboren in hartje oorlog, hartje Rotterdam, wil als kind al naar het toneel. Als 20-jarige studeert ze af aan de Amsterdamse toneelschool. Na een korte carrière bij de Nederlandse Comedie verblijft ze drie decennia met haar man in het buitenland. Sinds twee jaar is ze weduwe na 44 jaar gelukkig samen zijn. Ze pakt haar leven weer op, als actrice. Daarnaast is schrijven haar grote passie. Voor Factor70 schrijft ze wekelijks een column.

Borrel

Bij mij op de hoek woont Loes, een tijdloos, levendig meisje van 85. Haar echtgenoot Angelo uit Palermo stierf voor ik er woonde. Als buurvrouw praat ik weleens met haar op straat, voel sympathie, nodig haar uit. (Weduwen onder elkaar, hoewel daar geen accent op ligt) .Loes kan moeilijk trappen lopen, dus ik ga naar haar. Ze is van keurige familie, vader notaris, zijzelf zat ook in het vak, maar dat soort info gaat mijn ene oor in, mijn andere oor uit. Haar knappe Siciliaan prijkt op zonnige foto’s op het buffet. Doorgegroeide wenkbrauwen, glad grijs haar achterover. (Perfecte maffioso in de Godfather). Volgens Loes was hij de zachtheid en eerlijkheid zelve. Bij het raam staat een vogelkooi, erin huist Rocco op een stokje, haar lieveling, de dwergpapegaai. Hij trappelt opgewonden heen en weer. Loes opent het deurtje en dan is het feest. Ik hou van de natuur, bossen, de zee, maar voor beesten ben ik een beetje op mijn hoede. De kleurige vogel zit op haar schouder, duwt met zijn kromme snavel tegen haar oorlel. (Kusjes, zegt zijn vrouwtje.) Ik zou beducht zijn dat hij een stuk uit mijn oor hapt, maar ja, hij kent me niet. Op de grond liggen krantensnippers vol strepen slappe kak. Loes zelf is reuze fris, dus ik weet dat ze dit straks allemaal opruimt, evenals de drop-poepjes van muizen in de vensterbank. Op de ronde tafel staan borrelhapjes, wijn, glazen. We klinken, drinken. Het blijkt vandaag de verjaardag van Angelo, hij zou 90 zijn geworden. Ik schrik, wist dat niet, Loes snikt opeens. Haar tranen werken aanstekelijk. Hoewel ik haar geliefde niet gekend heb huil ik mee, in wezen om eigen verkapt verdriet. Ik schenk nog eens in, en na het derde glas glimlach ik alweer en ook Loes is terug in haar kranige staat. Na het vierde glas krabbel ik Rocco op zijn groene kopje. ‘Het leven is zo slecht nog niet.’ Onbeholpen papegaait hij me na.