Welkom

Op de website van Factor70.nl Hét platform voor de 70+ vrouw van nu.

Regio

Wil je de landelijke of regionale rubrieken bekijken? Kies rechtsbovenin de gewenste regio.

Zoeken

Kun je iets niet vinden? Zoek dan met de knop onderin.

Veel leesplezier

Wil je graag op de hoogte worden gehouden? Schrijf je dan in voor de nieuwsbrief.

Ineke Swanevelt

Ineke Swanevelt (76) geboren in hartje oorlog, hartje Rotterdam, wil als kind al naar het toneel. Als 20-jarige studeert ze af aan de Amsterdamse toneelschool. Na een korte carrière bij de Nederlandse Comedie verblijft ze drie decennia met haar man in het buitenland. Sinds twee jaar is ze weduwe na 44 jaar gelukkig samen zijn. Ze pakt haar leven weer op, als actrice. Daarnaast is schrijven haar grote passie. Voor Factor70 schrijft ze tweewekelijks een column.

Altenahr

“Darf ieg dieg auch maal bezoegen wen du verhairet bist”? (mag ik je ook bezoeken als je getrouwd bent) Deze woorden van mijn Duitse vakantievriendje Volker, had ik als 15-jarige fonetisch op de achterkant van een ansichtkaart geschreven. Ik was 15 jaar, hij 16. De tekst was gevlekt, ik had er tranen op geplengd, zo ontroerd was ik dat hij me nu al een andere man gunde. De voorkant van de ansicht toonde toeristische kiekjes van het stadje Altenahr; de bergen met wijnstokken, een burcht, een slingerende rivier. In het midden was een hart uitgespaard waarin onze hoofden tegen elkaar leunden. We zaten op stoeltjes van een kabelbaan, een ijzeren stang voor ons. Ik droeg een gestippelde blote zomerjurk,Volker was in lederhosen met stevig behaarde benen. Ik vind de foto onderin een schoenendoos. Nu, als 76-jarige, breekt het angstzweet me uit bij het idee om in zo’n bungelend bakje door de bergen te zweven. Mijn voorstellingsvermogen was nog niet ontwikkeld. (Wat is angst anders dan te rijke fantasie.)
Ik ontmoette Volker in een theetuin in Altenahr, ik was daar met mijn ouders met vakantie. We reden om 5 uur ‘s ochtends weg uit Rotterdam in onze kleine Fiat. De eerste stop maakten we na twee uur. In de berm kookten we op een blauw butagas stelletje water, dronken thee met een sprits. Onze volgende stop met melk en een boterham was in Duitsland. Einde middag bereikten we ons hotel dat in een bocht lag langs de bruisende rivier de Ahr. Een paar dagen later sprak Volker me aan met een smoesje. (dat ik op iemand leek) Mijn Duits was onbeholpen, zijn Nederlands ook, hoewel hij vlak bij de grens woonde, in Gronau. We slenterden al gauw hand in hand door het stadje.
De vakantie herinner ik me nauwelijks, alleen dat ik voor het eerst gekust werd. Hard op mijn mond. Ik dacht dat het zo hoorde. Volker is inmiddels 77, als hij nog leeft. We hebben elkaar nooit meer gezien. Hij heeft nooit op de stoep gestaan toen ik getrouwd was met een ander.