Welkom

Op de website van Factor70.nl Hét platform voor de 70+ vrouw van nu.

Regio

Wil je de landelijke of regionale rubrieken bekijken? Kies rechtsbovenin de gewenste regio.

Zoeken

Kun je iets niet vinden? Zoek dan met de knop onderin.

Veel leesplezier

Wil je graag op de hoogte worden gehouden? Schrijf je dan in voor de nieuwsbrief.

Ineke Swanevelt

Ineke Swanevelt (75) geboren in hartje oorlog, hartje Rotterdam, wil als kind al naar het toneel. Als 20-jarige studeert ze af aan de Amsterdamse toneelschool. Na een korte carrière bij de Nederlandse Comedie verblijft ze drie decennia met haar man in het buitenland. Sinds twee jaar is ze weduwe na 44 jaar gelukkig samen zijn. Ze pakt haar leven weer op, als actrice. Daarnaast is schrijven haar grote passie. Voor Factor70 schrijft ze wekelijks een column.

Doorgeefluik

Op weg naar de computerwinkel word ik op de Ceintuurbaan aangesproken door een man, (leeftijdgenoot) keurige regenjas, rood geruite pet met pluim.
‘Wat bent u een mooie vrouw, mag ik dat zeggen?’
Ik ben even beduusd. ‘Dank u, u ziet er ook mooi uit,’ zeg ik een beetje op een toon als tegen een kind, vooral vanwege zijn hoofddeksel. Het doet hem zichtbaar goed en na wat vrijblijvende zinnen stort hij opeens ongeremd zijn hart uit: hij is hoger opgeleid, woont alleen in een mooi huis met een Japanse tuin, is amateur-kok, maar voelt zich doodeenzaam, mist een makkertje. Hoe kan hij dit oplossen? Het water staat hem duidelijk tot de lippen, deze drenkeling op de stoep.
‘Wat naar voor u.’ Ik ben instant-begaan, maar ook praktisch ingesteld, informeer wat hij er aan gedaan heeft. Tegenwoordig kun je via internet…’
Heeft hij geprobeerd, maar daten is niks voor hem.
‘Er zijn genoeg andere kanalen,’ troost ik globaal en noem een paar mogelijkheden in de stad.
‘Mag ik u misschien een kopje koffie aanbieden?' vraagt hij snel. Het café is achter ons. Ik aarzel. ‘Goed, een kwartiertje, ik heb weinig tijd.’
Ik drink cappuccino, hij een pils. We noemen onze namen, tutoyeren. Hij vertrouwt me toe dat hij denkt als de boeddhisten: ‘Je moet niks najagen, het komt vanzelf op je pad.’ Zoals nu, vanochtend. Een mooie vrouw met empathisch vermogen, die hem begrijpt! Een engel! Hij raakt steeds meer euforisch. Ik rem af dat ik niet het antwoord ben op zijn probleem, slechts een ‘doorgeefluik.’
‘Wat een prachtig woord’ jubelt hij, ‘dat schrijf ik op.’
Ik moet weg, noteer zijn e-mail op een bierviltje, geef een hand, hij mij een handkus. Op straat denk ik: is dit normaal of een tikje eigenaardig…
Thuis mail ik de website van een ouderen-sociëteit en het adres van een gezellige club voor kunstenaars/hoger opgeleiden waar je lid van kunt worden.
Zal hij het doen?