Welkom

Op de website van Factor70.nl Hét platform voor de 70+ vrouw van nu.

Regio

Wil je de landelijke of regionale rubrieken bekijken? Kies rechtsbovenin de gewenste regio.

Zoeken

Kun je iets niet vinden? Zoek dan met de knop onderin.

Veel leesplezier

Wil je graag op de hoogte worden gehouden? Schrijf je dan in voor de nieuwsbrief.

Ineke Swanevelt

Ineke Swanevelt (75) geboren in hartje oorlog, hartje Rotterdam, wil als kind al naar het toneel. Als 20-jarige studeert ze af aan de Amsterdamse toneelschool. Na een korte carrière bij de Nederlandse Comedie verblijft ze drie decennia met haar man in het buitenland. Sinds twee jaar is ze weduwe na 44 jaar gelukkig samen zijn. Ze pakt haar leven weer op, als actrice. Daarnaast is schrijven haar grote passie. Voor Factor70 schrijft ze wekelijks een column.

Nacht

‘s Nachts om 4 uur gaat vaak mijn innerlijke wekker af. Ik ben klaarwakker. In de zomer beginnen de vogeltjes te tsjilpen, in de winter wordt het nooit ochtend, lijkt wel.
Vannacht is het weer zover. Wat doe ik. Kwart slaappil? Warme melk? Lampje aan, lezen? Of wachten tot ik inslaap.
Ik kies voor het laatste. Starend in het donker begint de denkmolen te draaien. Het klinkt misschien raar, maar ik hou van denken, al dan niet als tijdverdrijf. Overdag marcheren gedachten af en aan, licht, zwierig, zwaar, stram – in de nacht houden ze nauwelijks halt, stappen energiek door.
Een zin die ik ergens las komt aanbenen: 'Alleen gelijken kunnen vrienden zijn.' Aristoteles. Klopt dat? Heeft de oude Griek gelijk? Wat maakt iemand tot vriend? Om te beginnen, raakvlakken. Wederzijdse herkenning. Een soort... overlapping. En wat zit er dan onder die overlapping?
Ik begin mijn vriendenschare na te lopen. Wat hebben wij van hetzelfde? Eten, drinken, scherp kletsen, kunst, cultuur. Ook de slappe lach. Maar opvattingen, smaken, kunnen grondig verschillen, tot ruzie-oplopend toe. Ja, dat is interesse voor de buitenwereld, maar interesse voor elkaars bínnenwereld moet wel hetzelfde zijn.
Gelijk oversteken.
En als er nog maar weinig overlapping (over) is smelt vriendschap vanzelf weg als een hoopje sneeuw.
Ik geeuw, wat een kneuterige clichés. De slaap zal zo wel komen.
Maar soms komt de slaap helemaal niet. Ik tol van de ene op de andere zij, word besprongen door ongewenste gedachten: “Hoe moet het later met je, wat kan je nog, wie helpt je dan, enz....” Rustig! Kalm! Koest! Ik spreek mezelf toe als een lastige hond. Piekeren is zinloos. Het loopt altijd anders. Geef je over.
Half gerustgesteld doezel ik weg en zweef tenslotte naar de armen van Morpheus. Soms Klaas Vaak, met zijn zachte zand.
Morgen is er weer een nacht. Draait alles weer van voren af aan.
Een keer droomloos doorslapen zou fijn zijn.