Welkom

Op de website van Factor70.nl Hét platform voor de 70+ vrouw van nu.

Regio

Wil je de landelijke of regionale rubrieken bekijken? Kies rechtsbovenin de gewenste regio.

Zoeken

Kun je iets niet vinden? Zoek dan met de knop onderin.

Veel leesplezier

Wil je graag op de hoogte worden gehouden? Schrijf je dan in voor de nieuwsbrief.

Ineke Swanevelt

Ineke Swanevelt (75) geboren in hartje oorlog, hartje Rotterdam, wil als kind al naar het toneel. Als 20-jarige studeert ze af aan de Amsterdamse toneelschool. Na een korte carrière bij de Nederlandse Comedie verblijft ze drie decennia met haar man in het buitenland. Sinds twee jaar is ze weduwe na 44 jaar gelukkig samen zijn. Ze pakt haar leven weer op, als actrice. Daarnaast is schrijven haar grote passie. Voor Factor70 schrijft ze wekelijks een column.

KERSTWENS

Kerstmis is er altijd geweest. Als je ouder bent spelen herinneringen vaak verstoppertje, maar dan ineens: kiekeboe, is dat bezoek er weer. Aan mijn ouders in Rotterdam. Ze woonden in een fraaie flat in Kralingen. Een wijk met lommerrijke lanen, bij het Kralingse bos en de plas.
Beiden hadden veel gevoel voor humor. Ooit hielden gelach en gekibbel elkaar in evenwicht, maar in de loop der jaren overheerste oeverloze ruzies, uiteindelijk verstomde het geschreeuw in geblokkeerde wrok. Ze bleven bij elkaar en werden stokoud.
Toen ik de huiskamer met weids panorama over de stad binnenstapte, zag ik het in een oogopslag: een schitterend Kerststuk op tafel. Ik was aangenaam verrast. Ze deden nooit aan viering of versiering, niet alleen ontbrak onderling ieder gevoel, maar ook voor het kindeke Jezus. Feestdagen waren gewone zondagen.
‘Oh!’ jubelde ik.
Wat was het geval. Mijn moeder had in de Vijverlaan een portemonnee gevonden.
‘Wat zat er in,’ vroeg ik belust.
‘Geen idee.’
‘Geld, pasjes, fotootjes?’
‘Ik ben er meteen mee naar het politiebureau gegaan.’
‘Je hebt toch wel even gekeken. Was je niet nieuwsgierig?’
Maar mijn moeder vond dat eigendom van een ander je niks aangaat. Ook niet op straat. De politieagent in de Voorschoterlaan noteerde alles. Drie dagen later werd er gebeld, een dankbare dame verscheen met het geurende dennenstuk.
‘Erg aardig van die mevrouw,’ zei mijn vader. Geen woord over zijn eigen vrouw.
‘s Middags liep ik met hem langs de Kralingse plas, er kwam een man aan met een oud hondje. Toen ze vlakbij waren, bukte mijn vader, aaide het beestje en zei: ‘En jou wens ik ook, fijne Kerstmis.’
Het hondje kwispelde. Gearmd liepen we door, want dat deed ie met mij.
Thuis vertelde ik het aan mijn moeder.
‘Ach ja, je vader is gek op dieren.’
s ’Avonds belde ik haar nog even.
‘Gaat het, mam?’
‘Ja lieverd, gaat goed. Met mij gaat het altijd goed.’
Dat was haar Kerstwens.