Welkom

Op de website van Factor70.nl Hét platform voor de 70+ vrouw van nu.

Regio

Wil je de landelijke of regionale rubrieken bekijken? Kies rechtsbovenin de gewenste regio.

Zoeken

Kun je iets niet vinden? Zoek dan met de knop onderin.

Veel leesplezier

Wil je graag op de hoogte worden gehouden? Schrijf je dan in voor de nieuwsbrief.

Ineke Swanevelt

Ineke Swanevelt (75) geboren in hartje oorlog, hartje Rotterdam, wil als kind al naar het toneel. Als 20-jarige studeert ze af aan de Amsterdamse toneelschool. Na een korte carrière bij de Nederlandse Comedie verblijft ze drie decennia met haar man in het buitenland. Sinds twee jaar is ze weduwe na 44 jaar gelukkig samen zijn. Ze pakt haar leven weer op, als actrice. Daarnaast is schrijven haar grote passie. Voor Factor70 schrijft ze wekelijks een column.

DECEMBER

De straat bij mij om de hoek is vol ouderwetse winkels, bakker, slager, groenteboer, kaasboer, visboer. Zelfs een schoenmaker. En drogisterij Etos. Men kent je persoonlijk. ‘Alles goed?’ In een supermarkt ga je ten onder in een anonieme klantenmassa, rommelige rijen bij de kassa.
Hoewel ik een eenpersoonshuishouden voer, moeten boodschappen altijd. Soms komt er bezoek. Vanavond een bevriend echtpaar. Ze houden van zuurkoolstamppot.
Ik ga vroeg op pad met mijn boodschappenkarretje. Hetzelfde wieltjesgeratel passeert. In een wandelwagentje kraait een kleuter, een minstens zo kraaiende opa duwt hem. Ondanks zeventig jaar leeftijdsverschil lijken ze sprekend op elkaar. Ze lachen naar me. Zelf kinderloos, dus ook kleinkind-loos, gaat er even een steek door me heen.
Vanachter zijn toonbank legt de slager in witte jas me gezellig uit wat lekker is. Apart zuurkoolspek koken, zuurkool, aardappelen los, dan de uitgebakken spekjes, rookworst, er kan nog appel door, rozijnen… 'Succes lieverd, en geniet er van!' Ik bedank, beetje meisjesachtig.
Voor de deur bij Etos staat een draaimolen vol winterspullen. Ik ga met een paar Spaanse pantoffels naar binnen. ‘U mag ze passen hoor,’ zegt de piepjonge verkoopster. Wiebelend op een been hou ik het slappe zooltje tegen de ruwe onderkant van mijn laars.
‘Die zijn te groot,’ constateert ze, verdwijnt, komt terug. ‘Beige is er niet meer, wel blauw. Kijk, als u sokken draagt, kunnen die grote wel, maar met blote voeten glijdt u. Valt u nog. Gevaarlijk.’
Ik hak de knoop door. Maat 38.
‘Als ze te klein zijn, mag u ze altijd ruilen. En dan wens ik u héle fijne feestdagen,’ jubelt ze. Allemaal voor 7 euro.
Buiten ben ik ineens op het randje van tranen. December is niks voor weduwen. Als ik nog een kerstboom had zou ik dat pantoffelmeisje bovenop zetten, als engeltje, opa als Kerstman, en de slager, vooruit, Jozef in een stalletje.
Nu snel naar de groenteboer.
Ik hoop maar dat ze flink tegen me snauwen.