Welkom

Op de website van Factor70.nl Hét platform voor de 70+ vrouw van nu.

Regio

Wil je de landelijke of regionale rubrieken bekijken? Kies rechtsbovenin de gewenste regio.

Zoeken

Kun je iets niet vinden? Zoek dan met de knop onderin.

Veel leesplezier

Wil je graag op de hoogte worden gehouden? Schrijf je dan in voor de nieuwsbrief.

Ineke Swanevelt

Ineke Swanevelt (75) geboren in hartje oorlog, hartje Rotterdam, wil als kind al naar het toneel. Als 20-jarige studeert ze af aan de Amsterdamse toneelschool. Na een korte carrière bij de Nederlandse Comedie verblijft ze drie decennia met haar man in het buitenland. Sinds twee jaar is ze weduwe na 44 jaar gelukkig samen zijn. Ze pakt haar leven weer op, als actrice. Daarnaast is schrijven haar grote passie. Voor Factor70 schrijft ze wekelijks een column.

CAFETIÈRE

Vanochtend kom ik in mijn keuken, zet de radio aan. Opzwepende vioolmuziek. Opeens valt de glazen koffiekan van de hoge plank omlaag, ketst op het marmeren blad van het kastje, springt op de grond in gruzelementen. Het metalen geraamte wiebelt heen en weer. Ik sta verbijsterd. Wat is dit?! Zomaar uit zichzelf? Of niet? Hans uit de hemel? Onzin, waarom zou ie. De vibrerende muziek? De stampende wasmachine bij de buren? Voor mijn geestesoog zie ik de scherven weer naar elkaar toe vliegen, de cafetière zoeft omhoog, wankelt even en staat stil of er niets is gebeurd. Schijnheilig.
Nee hoor, waar ik ook kijk, overal glas. Ach, die mooie cafetière, hoeveel jaren hebben we daar niet samen koffie uit gedronken. Altijd ging hij mee, stopte ik hem weer in een volgende verhuisdoos.
Bij tegenslag is actie je redding.
Vlijtig veeg ik met stoffer en blik de doorschijnende puinhoop in een katoenen tasje. Dat verdwijnt onderin mijn boodschappenkar.
Even later loop ik op straat naar de glasbak. Mijn hand kan net door de rubberen mond van de container. Alle scherven en splinters moet ik er stuk voor stuk inschuiven. Ik begin voorzichtig. Glas prikt in mijn vingers. Ik negeer het nog maar besef tegelijk: dit wordt een levensgevaarlijk operatie; druipend bloed, dik verband, strakke pleisters, ik kan niet meer schrijven, toneelspelen…
Vliegensvlug prop ik de zak erin, kijk schichtig om. Niemand. Schande! Katoen tussen glas! Gejaagd verwijder ik me van de bak des onheils, stiefel richting huis. Ondertussen prikkelt de geur van koffie steeds sterker in mijn neus. Ik stop halverwege, denk gewetensvol na: die lege plek op de plank zal me straks aangrijnzen. Me aangrijpen. Weemoed moet je willen.
Ik draai me resoluut om, sleur mijn boodschappenkar mee. Wij gaan een nieuwe cafetière kopen. Precies dezelfde. En die gaat gewoon weer op zijn oude plaats. Alleen nooit meer op het randje.
We passeren de glasbak.
Ik tik even tegen zijn zijkant.