Welkom

Op de website van Factor70.nl Hét platform voor de 70+ vrouw van nu.

Regio

Wil je de landelijke of regionale rubrieken bekijken? Kies rechtsbovenin de gewenste regio.

Zoeken

Kun je iets niet vinden? Zoek dan met de knop onderin.

Veel leesplezier

Wil je graag op de hoogte worden gehouden? Schrijf je dan in voor de nieuwsbrief.

Ineke Swanevelt

Ineke Swanevelt (75) geboren in hartje oorlog, hartje Rotterdam, wil als kind al naar het toneel. Als 20-jarige studeert ze af aan de Amsterdamse toneelschool. Na een korte carrière bij de Nederlandse Comedie verblijft ze drie decennia met haar man in het buitenland. Sinds twee jaar is ze weduwe na 44 jaar gelukkig samen zijn. Ze pakt haar leven weer op, als actrice. Daarnaast is schrijven haar grote passie. Voor Factor70 schrijft ze wekelijks een column.

DILEMMA

Op het smalle trottoir van een winkelstraat met welstands-etalages komt een oude zwerfster aansjokken, een boodschappenkar met uitpuilende plastictassen achter zich aan trekkend. Het geheel ziet er deerniswekkend uit. Een kitscherige filmopname uit vroegere tijden over onrecht.
Ze heeft een tanig gezicht, vooruitstekende kin, gebogen neus, loopt beetje krom in lange smoezelige rokken. Ze nadert, verspert me de weg, houdt, haast verliefd kijkend, haar hand op. Bliksemsnel gaat door me heen: ik moet haar wat geven, maar tegelijk: ik heb haast, geen kleingeld. (allebei niet waar) Ik zwenk om haar heen. Woedend sist ze me na.
Ik bel aan bij het huis van vrienden op de gracht om te borrelen en te eten. Nog vol van de confrontatie, vooral met mezelf, vertel ik het voorval. Mijn vriendin is voor mij een kompas van zuiver barmhartig handelen, in de Bijbelse betekenis van het woord.
‘Ik had haar iets moeten geven. Echt slecht.‘
‘Oh, dié vrouw, zegt mijn vriendin losjes, ‘ja, die ken ik, die loopt hier altijd, ze woont in een goed opvanghuis in de buurt. De kleren die ze nu aanheeft trekt ze meteen weer uit, haar speciale zwerversoutfit.
‘Maar, jij geeft haar wel een centje?’
‘Nooit’, zegt ze beslist.
En ze legt uit, dat in Nederland, ook in Amsterdam niemand op straat hoeft te bedelen. Dat is hier zo goed geregeld. Ze geeft nog een extra sociologische toelichting over het dak-en thuislozen beleid; vaak willen mensen zelf op straat leven, een soort vrijheidsdrang, uitdaging.
Ik knik peinzend.
‘En die daklozenkrant… bij de supermarkt?
‘Die koop ik altijd’. Ze dragen een button op hun jas. Ik werk.
‘Ik ook hoor, altijd!’, beaam ik nu blij, ‘2 euro. Er staan soms reuze interessante artikelen in.’
‘Absoluut’.
Mijn vriendin pakt ranke glazen uit de kast. De wijn parelt. We klinken.
Volgende keer koop ik twee daklozenkranten bij de supermarkt. Of misschien kan ik me er wel op abonneren?